Leef Mestreechtenere
De zon steit hoeg bove Mestreech en ’t leve späölt ziech weer boete aof. Terrasse völle ziech, de Maos glinstert en de stad aosemt zomer. Toch, deep vaanbinne, greujt ’t ederen daag: ’t verlange nao de Vastelaovend. Nao de klaank vaan de zate hermeniekes, de sjele wawwel en de lach in de straote en ’t geveul vaan same zien dat allein dit fies kin bringe.
Al liekent ’t wied eweg, wee Mestreech kin, wèt tot Vastelaovend gei sezoen is, meh e geveul dat me ’t gans jaor veult.
Geneet vaan de lang daog en de werm aovende. En hoejer dat geveul vaan heimwee nao de sjoenste daog vaan ’t jaor.
’t Stèl sezoen
Es ’t Mooswief op dinsdagaovend klokslaag 12 oor weer mèt häör twie kloompe de Vriethof…
In memoriam – Jérôme Slakhorst
In memoriam Jérôme Slakhorst Mèt depe verslagenheid höbbe v'r kinnesgenome vaan 't plotselinge euverlije vaan…
Prinsoetrope
Merret – 13:22 oor Vaan ‘Groeten Oonbekinde’ nao ‘Zienen Hoegen Hoeglöstegheid’. ’n Huugdepunt veur de…
Zaoterdag veur Vastelaovend
Diverse locaties – venaof 12:00 oor 12.00 oor Stadsprins en zie gevolg weure oontvaange in ‘t…










